Święto Niepodległości: wybierając między stolicami świata trzeba wybrać Warszawę
Pamiętam dni które poprzedzały referendum akcesyjne do Unii Europejskiej. Był rok 2003. Premierem był Leszek Miller. Prezydentem Aleksander Kwaśniewski. Żywo interesowałem się tematem. Sam świeżo po studiach filologicznych, potem historycznych i europejskich, młody, ciekawski ale krytyczny uczestnik spotkań dziennikarskich w Centrum Europejskim Natolin skąd często wybywaliśmy obserwować obrady do Brukseli czy Strasburga. Pamiętam z tamtych czasów wypowiedź pewnego starszego pana w Telewizji Polskiej. Jeden z dziennikarzy chodził po ulicach Warszawy. Podchodził do przypadkowych przechodniów i pytał o zdanie na temat naszego wejścia do Unii Europejskiej. Oczywiście na wizję puszczane były tylko te wypowiedzi które miały wydźwięk pozytywny. Przeciwnicy akcesji byli, rzecz jasna, spychani na margines i mieli praktycznie zero czasu antenowego.
I w śród tych pozytywnych wypowiedzi była i taka:
„Jestem za. Myślę, że musimy wejść do Unii Europejskiej bo to jest nasza przyszłość, dobrobyt. Ja wiem, że ja już może tego nie doczekam ale musimy to zrobić dla naszych dzieci i wnuków”.
Dlaczego zapamiętałem sobie tą wypowiedź dość dokładnie, tak że mogę ją praktycznie zacytować? Ponieważ mimo tej zmasowanej propagandy prounijnej już wówczas wiedziałem, razem z małą garstką ludzi w Polsce, czym ta Unia wówczas była i czym zapowiada się na przyszłość. Każdy kto choć trochę wgłębił się w temat tzw. „integracji” wiedział, że projekt Unii Europejskiej nie pozwoli na żadną suwerenną czy niepodległą Polskę, a lewicowe i ponadnarodowe środowiska, które Unią zaczynały rządzić już niedługo doprowadzą do gospodarczej i imigracyjnej degrengolady. Mówienie o tym wówczas, wśród morza zaczarowanych świetlaną i wspaniałą wizją przyszłości Polski w Unii entuzjastów, narażało na wykluczenie z towarzystwa. Narażało na dziwne spojrzenia, na oskarżenia o ruskie onuce, o oszołomstwo, agenturalność taką czy inną, czy o związki z Białorusią do której zaczarowani wizją świetlanej przyszłości w Unii lubili odnosić alternatywę – „jak nie Unia to Białoruś”. Jasne, że wyciąganie szczegółów i zadawanie niewygodnych pytań było dla unijnych fanatyków kłopotliwe. Pamiętamy przecież, co miało miejsce przed ratyfikacją Traktatu z Lizbony kiedy ówczesny premier Donald Tusk wyraźnie i głośno stwierdził, że podpisał traktat którego nie czytał! O dziwo nikt z rządzących nie zrobił mu wówczas z tego zarzutów. Nawet śmiertelni wrogowie z PiS nie zająknęli się w tej sprawie. A premier podpisywał wówczas dokument decydujący o przyszłości kilku milionów Polaków. To, że go nie przeczytał nikogo na szczytach władzy nie zdziwiło! Nie było z tego żadnego skandalu, żadnej draki. Można więc mniemać, że Lech Kaczyński z całym PiSem także go nie przeczytali. Jest to bardzo możliwe gdyż wydają się być obecnie zdziwieni, że muszą walczyć z czymś co sami ściągnęli sobie na głowę. Że muszą walczyć z Komisją Europejską pod skrzydła której sami nas wepchnęli. Muszą, mówiąc obrazowo, gasić stodołę którą sami podpalili. Takich polityków odziedziczyliśmy po PRLu i po czasach sowieckiej komuny. Takich polityków wyhodował też generał Kiszczak z Jaruzelskim i otworzył im drogę do karier podczas sławnych rozmów w Magdalence do których zostali wówczas dopuszczeni. To oni zaaranżowali nam nowy unijny układ zaledwie kilka lat potem. Taki układ, który jest już narzucony z góry. Którego nawet premier nie musi czytać, bo stojący nad nim anonimowy globalny menadżer, już go przeczytał za niego. On nie musiał już tracić czasu. Tacy politycy dyrygują życiem w Polsce do dziś.
Nawiązując teraz do wspomnianej wyżej wypowiedzi starszego pana, który po latach sowieckiej degrengolady zapisywał się do Unii Europejskiej dla dobra swoich dzieci i wnuków, to nie wiem czy jeszcze żyje. Ale jeśli by się przyjrzał jak ta przyszłość wygląda to by się na pewno co najmniej zdziwił. Dlaczego?
Bo świat który wyłaniał się z nad gruzów PRLu, świat który wydawał mu się już wówczas jasny i poukładany, nawet na daleką przyszłość życia jego wnuków, zaczął się rozpadać na kawałki. Zdziwił by się bo Unia w której widział spokojną i bogatą przyszłość oraz politycy nią zarządzający, w zaledwie kilka lat, stali się otwartymi wrogami tego w czym pokładał nadzieję. Stali się wrogami wolności, narodowości, polskości, wolnej gospodarki, dobrobytu, zdrowego rozsądku, a prym w niej wodzą ludzie promujący zaburzenia umysłowe, globalizm, opowiadający o płonącej planecie, ślimakach jako rybach, sprowadzający do Europy całe hordy zdziczałych azjatyckich czy subsaharyjskich imigrantów, gnębiący ludzi i przedsiębiorców horrendalnymi podatkami, zamykający ich w domach i straszący urojonymi pandemiami, martwiącymi się ile CO2 emituje krowa i nie orientujących się już w tym ile jest płci na świecie.
Tu dochodzimy do puenty tego krótkiego opowiadania. Nic w świecie polityki nie jest trwałe. Nie można liczyć na to, że polityczne układy, sojusze, projekty, wizje czy plany będą czymś stałym. Banałem jest przecież stwierdzenie, że od kiedy zaczęliśmy poznawać historię na piśmie to wiemy, że sytuacja w świecie zawsze zmieniała się dynamicznie. Nie było stałości i spokoju w Mezopotamii. Babilon raz się pojawiał raz znikał, a przegrani byli obdzierani ze skóry. Nie było spokoju w starożytnym Egipcie. Nie było go w starożytnej Grecji czy Persji. Rzym też się rozpadł. Nie było stabilności w średniowiecznej Europie gdzie z małymi przerwami wojna goniła wojnę. Nie było spokojnych Chin ani Mezoameryki. Nie było spokoju w Bizancjum, nie było spokoju w imperium Brytyjskim, nie było za Robespierre’a czy Napoleona. Nie było podczas I i II wojny światowej ani w dwudziestoleciu międzywojennym. W Afryce Zulusi mordowali Burów a w Ameryce Siuksowie masakrowali Paunisów. Później domowo wojowali sami nowi Amerykanie. Były pewne okresy spokoju czy pokoju. Był Pax Romana, był Pax Ameryka. To już jest jednak historią. Rozpadł się Związek Sowiecki i po krótkim okresie spokoju świat znów traci grunt pod nogami wchodząc w wielobiegunowość. Sojusze między państwami zmieniały się przez cały ten czas jak w kalejdoskopie. To jak zmieniały się układy, jak pojawiały się lub znikały miasta, państwa i całe imperia, jak zmieniali się władcy, a za nimi układy sił, ideologie i takie czy inne polityki to już mówią o tym opasłe tomiska historii. Dość wspomnieć przypadek z początków historii Państwa Polskiego kiedy cesarz Niemiec Otton III widział w Chrobrym władcę wschodniej części (Sclavinia) planowanego do odbudowy Cesarstwa Rzymskiego (Renovatio Imperii Romanorum), a relacje między państwami były bardzo przyjazne. Niedługo potem zmarł, a jego następca Henryk II zmienił warianty niemieckiej polityki o 180 stopni, porzucając projekt poprzednika i rozpoczynając wojny polsko - niemieckie.
Po ponad 30 latach od kiedy zawalił się ekonomicznie socjalizm w Polsce słupki poparcia dla partii politycznych dalej pokazują jednoznacznie, że Polacy nie odrobili tej lekcji. Że nadal na czele są ludzie, którzy albo ulegają mirażom albo unijna wypłata zdążyła ich już wynarodowić. Przez lata PRLu, tresowane przez sowiecką propagandę społeczeństwo, pozbawione polskich elit, które wymordowano i rozgoniono na cztery strony świata, a na których miejsce podstawiono elity farbowane czy głęboko ukrytą agenturę, nie potrafi budować państwa samodzielnie. Dalej wierzy w ludzi, którzy wieszają się u cudzych klamek. Z jednej strony pokutuje świadomość i mentalność podległości. Z drugiej strony naiwna wiara w trwałe sojusze, piękny świat dobrych ludzi i wiara w uczciwe intencje sojuszników, które zazwyczaj uczciwe nie są. Brak ambicji, brak chęci, odwagi, wiedzy i honoru często już oznaki wynarodowienia czy jawnej zdrady przekreśla perspektywę budowania samodzielnie własnego państwa. Pokutuje mentalność liczenia na to, że nam dadzą, obronią, wykarmią i za nas wyprodukują, że to już tak zostanie dla naszych dzieci i wnuków. Że jak my damy i rzucimy się w otchłań rozwiązywania globalnych wyzwań i problemów to się nam odwdzięczą. Że nas kochają i że dadzą nam jeszcze za darmo. Tak jest z funduszami unijnymi. Olbrzymia większość tzw. elektoratu wierzy, że Unia daje nam za darmo - bo jest solidarność, bo mamy wspólne korzenie, bo chcą byśmy nadgonili dystans, bo to globalne wyzwanie. Otóż jasnym jest, że nie ma niczego za darmo w polityce. Za fundusze unijne (które i tak sami sobie fundujemy i które stanowią tylko niecałe 3% polskiego PKB) oraz za intratne stołki w Brukseli politycy sprzedali suwerenność i prawo do samodecydowania o Polsce. Sprzedali to o czym tak szumnie opowiadają podczas uroczystości Narodowego Święta Niepodległości. Suwerenność sprzedali za stołki dla siebie i 3% PKB. To Komisja Europejska swoimi dyrektywami rządzi w Polsce i to rządzi bardzo szkodliwie w wielu dziedzinach i od ponad 20 lat. Przeszliśmy z totalitarnych rąk sowieckich w ręce unijne (czytaj globalne, amerykańsko-żydowskie i niemieckie), które coraz bardziej totalitarne się stają. Za fundusze unijne, pod dyskretne dyktando Berlina, politycy w Polsce zgodzili się na rozmontowanie polskiej gospodarki i rolnictwa i na uzależnienie instytucji i ludzi od unijnych dotacji. Zgodzili się na coraz bardziej represyjne i inwigilujące obywateli prawo i systemy fiskalne. Obecnie rozmontowywana jest energetyka, kopalnie i system sądowniczy. Pod Komisją Europejską działa już szkolnictwo, system podatkowy i nawet turystyka. I na tym się nie skończy.
Wyciągając wnioski na przyszłość, dla tych którzy mają jeszcze chęć i ambicje by coś w Polsce samodzielnie zbudować czy odbudować, musi to wybrzmieć jasno. Między Moskwą, Berlinem, Brukselą, Waszyngtonem, Tel Awiwem, Pekinem czy inną stolicą trzeba wybrać Warszawę. Nie ma alternatywy „jak nie Unia to Białoruś”. Wyborem musi być Warszawa, którą tak ciężko zauważyć politykom którym nogi wyrastają jeszcze z Magdalenki, a skarpety czuć Kiszczakiem, Jaruzelskim, Leninem, Merzem, Urszulą von der Leyen, Netanjahu, Trumpem czy Banderą. Wielu z nich zatrudniłoby się wszędzie zapominając, że urodzili się nad Wisłą. A inne stolice, jak podpowiada historia, są tylko doraźnie, na chwilę, w zależności od sytuacji jaka rysuje się na świecie. W centrum musi jednak pozostać Warszawa i inne polskie miasta: od Szczecina, Poznania, Wrocławia, Krakowa, Kielc, Łodzi, Bydgoszczy, Gdańska, Białegostoku, Lublina, Zamościa, Przemyśla aż po historyczne Wilno czy Lwów, okupowany obecnie przez ukraińskich zdegenerowanych banderowców. Na tych i wielu innych polskich miastach należy oprzeć nasze wybory. Inne sojusze są tylko chwilowe, tak jak i chwilowa w historii będzie Unia Europejska która, jak wszystkie inne podobne projekty z dawnych epok, będzie jeszcze jakiś czas się dusić i męczyć we własnym globalnym, niemieckim, imigranckim, ekonomicznie irracjonalnym sosie, aż się rozpadnie lub zostanie podbita – jak kiedyś Grecja przez Rzym.
Paweł Wieciech